درود ...

قبل از آمدنت هیچ چیز معنا نداشت ...

نه زمین پرطراوت بود ...نه آسمان آبی و نه در زمستان برفی می بارید ...

آما وقتی که آمدی ... همه را با خود آوردی ... همه را ...

و آمدی و ماندی ... تا بهار سبزی خود را از تو وام گیرد ...

آمدی تا ستاره ها در شب های مبهم و تاریک در کرانه ی آسمان به رقص درآیند ...

آمدی ... تا لذت برف و قدم زدن در زیر آن جان بگیرد ...

آمدی و ماندی ... ماندی و ماندی ...

ماندگار شدی ...

تابعد ...